PDA

Επιστροφή στο Forum : ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΤΟΝΑΙΟΥ



Aimokatharsi
11-05-12, 15:55
ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΤΟΝΑΙΟΥ

Ιωάννης Γριβέας
Νεφρολόγος
Επιστημονικός Υπεύθυνος
Μ.Χ.Α. «Νεφροϊατρικής»




Γενικές αρχές Ανατομίας του Περιτοναίου

Το σύστημα της περιτοναικής κάθαρσης είναι ένα υποκατάστατο της φυσιολογικής νεφρικής λειτουργίας, και σαν τέτοιο επιδιώκει τη συνεχή και σταθερή ρύθμιση της υδατο-ηλεκτρολυτικής και οξεοβασικής ισορροπίας του οργανισμού.

Το περιτόναιο, ο μεγαλύτερος από τους ορογόνους υμένες του σώματος, αποτελείται από δύο μεμβράνες, μια μεμβράνη που καλύπτει τα ενδοκοιλιακά όργανα, το μεσεντέριο και ονομάζεται περισπλάγχνιο περιτόναιο και μία μεμβράνη που καλύπτει την εσωτερική επιφάνεια των κοιλιακών τοιχωμάτων και ονομάζεται τοιχωματικό περιτόναιο.

Το περιτόναιο είναι μία λεπτή, συνεχής, ημιδιαφανής μεμβράνη, περιβρέχεται από το περιτοναικό υγρό, που σε κανονικές συνθήκες δεν υπερβαίνει τα 100cm3. H περιτοναική κοιλότητα έχει τη δυνατότητα να χωρέσει πάνω από 2 lt υγρού χωρίς να προκαλείται δυσφορία στον ασθενή. Μία λεπτή επιφάνεια από μεσοθηλιακά κύτταρα καλύπτει την εσωτερική επιφάνεια της μεμβράνης που έρχεται σε επαφή με το περιτοναικό υγρό. Το περισπλάγχνιο περιτόναιο καλύπτει όλη την επιφάνεια των ενδοκοιλιακών οργάνων, αναδιπλώνεται ανάμεσα στις έλικες του εντέρου, ενώ αποτελείται από δύο στρώματα μεσοθηλιακών κυττάρων που περικλείουν το μεσεντέριο.

Το τοιχωματικό περιτόναιο καλύπτει την εσωτερική επιφάνεια των κοιλιακών τοιχωμάτων και αιματώνεται από τις αρτηρίες που τα αρδεύουν. Μεγάλο λεμφικό δίκτυο είναι παρόν τόσο στο περισπλάγχνιο περιτόναιο με ρόλο όχι πλήρως γνωστό, όσο και στο τοιχωματικό περιτόναιο όπου ο ρόλος του στην κινητική των ουσιών που διακινούνται κατά μήκος της μεμβράνης είναι βασικός.

Η συνολική επιφάνεια του περισπλάγχνιου και του τοιχωματικού περιτοναίου υπολογίζεται ότι είναι περίπου ίση με την εξωτερική επιφάνεια του σώματος, δηλαδή 1-2 m2. H ακριβής αναλογία εμβαδού των δύο τμημάτων του περιτοναίου δεν είναι γνωστή (το περισπλάγχνιο πέταλο αντιστοιχεί περίπου το 90%, ενώ το τοιχωματικό στο 10%), όπως άγνωστη παραμένει η ακριβής συμμετοχή του αγγειακού δικτύου τους στην μεταφορά ουσιών δια της μεμβράνης. Τα μεσοθηλιακά κύτταρα που καλύπτουν την ελεύθερη επιφάνεια του περιτοναίου έχουν πολυάριθμους κροσσούς και επομένως η πραγματικά λειτουργική τους επιφάνεια είναι 20πλάσια, δηλαδή περίπου 40 m2. H λειτουργική επιφάνεια του περιτοναίου μπορεί να ελαττωθεί με τη δημιουργία συμφύσεων λόγω χειρουργικής επέμβασης ή λοίμωξης.

Οποιαδήποτε φυσιολογική, φαρμακολογική, παθολογική τροποποίηση της κινητικής ουσιών διαμέσου του αιματικού και του λεμφικού δικτύου μπορεί να αλλάξει δραματικά την απόδοση της περιτοναικής μεμβράνης 1,2,3.


Μεσοθήλιο

Μελέτες με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο δείχνουν ότι η ελεύθερη επιφάνεια του περιτοναίου καλύπτεται από στιβάδα κυβοειδών κυττάρων, τα μεσοθηλιακά κύτταρα. Τα κύτταρα αυτά προέρχονται από μεσεγχυματικά κύτταρα του υποστρώματος που με την πάροδο του χρόνου επιπεδώνωνται, δημιουργούν την δικιά τους βασική μεμβράνη και παράλληλα αναπτύσσουν μεταξύ τους δεσμούς κυρίως με δεσμοσωμάτια. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται η αναγέννηση και αντικατάσταση των γηρασμένων μεσοθηλιακών κυττάρων. Αποτελούνται από στρογγυλό πυρήνα και πλούσιο ενδοπλασματικό δίκτυο. Ο αριθμός των μεσοθηλιακών κυττάρων είναι μεγαλύτερος στο περισπλάγχνιο περιτόναιο. Χαρακτηριστικό των μεσοθηλιακών κυττάρων είναι η ύπαρξη πολλών πλάγιων προσεκβολών (ουδέτερα φορτισμένων) με τις οποίες δημιουργούνται μικροσκοπικές σχισμές μέσω των οποίων γίνεται η μετακίνηση διαφόρων ουσιών. Επίσης αναφέρεται η ύπαρξη πολλαπλών επιφανειακών κροσσών (περισσότερο στο περισπλάγχνιο περιτόναιο), που αυξάνουν όπως αναφέρθηκε την λειτουργική επιφάνεια του περιτοναίου. Τα μεσοθηλιακά κύτταρα περιέχουν επίσης κενοτόπια (διαμέτρου 0,717μ, ουδέτερα φορτισμένα) που επικοινωνούν μεταξύ τους με ενδοκυττάριους διαύλους. Τα τμήματα των μεσοθηλιακών κυττάρων που έρχονται σε επαφή με τα τριχοειδή είναι κυρίως φορτισμένα αρνητικά, ενώ τα εσωτερικά τμήματα που επαλείφουν το ενδοπλασματικό δίκτυο και τα κενοτόπια είναι φορτισμένα κυρίως θετικά.

Ο πολύπλοκος χαρακτήρας της μορφολογίας των μεσοθηλιακών κυττάρων τα καθιστά κύριους ρυθμιστές της λειτουργίας του περιτοναίου, ιδιαίτερα στην περίπτωση της περιτοναικής κάθαρσης που μας αφορά, όπου τα μεσοθήλια πάσχουν τόσο από την μηχανική πίεση του περιτοναικού υγρού όσο και από τη ιδιαίτερη σύνθεση του. Έχει δειχθεί ότι τα μεσοθηλιακά κύτταρα είναι ευαίσθητα σε τραυματισμούς αλλά ταυτόχρονα έχουν αναγεννητική ικανότητα. Σε επανηλλειμένες βιοψίες περιτοναίου ασθενών υπό περιτοναική κάθαρση έχει φανεί ότι τα μεσοθηλιακά κύτταρα χάνουν προοδευτικά τους επιφανειακούς κροσσούς, ενώ ταυτόχρονα αποδιοργανώνεται και η βασική τους μεμβράνη. Η αναγεννητική διαδικασία αρχίζει 14-16 ώρες μετά και περίπου 10 ημέρες αργότερα έχει ολοκληρωθεί. Περιλαμβάνει δύο οδούς: α) την εμφύτευση νέων μεσοθηλιακών κυττάρων από άλλες θέσεις και β) την μετανάστευση πρόδρομων μεσοθηλιακών κυττάρων από το συνδετικό ιστό 4,5.

Aimokatharsi
11-05-12, 15:56
Υπόστρωμα

Πρόκειται για συνδετικό ιστό που δημιουργείται από το μεσέγχυμα και αποτελείται από κύτταρα και ίνες διαπλεκόμενα σε άμορφη θεμέλια ουσία. Κύρια συστατικά του υποστρώματος είναι οι κολλαγόνες ίνες και οι ινοβλάστες. Ο κυτταρικός πληθυσμός είναι περιορισμένος (μονοκύτταρα, μακροφάγα), εντοπίζεται κυρίως στις περιοχές του υποστρώματος που έρχονται σε επαφή με τριχοειδή. Η πυκνότητα των κολλαγόνων ινών διαφέρει από περιοχή σε περιοχή, ιδίως του τοιχωματικού περιτοναίου. Το υπόστρωμα, αρνητικά φορτισμένο, έχει ρόλο στήριξης αλλά και διακίνησης νερού, ηλεκτρολυτών και θρεπτικών ουσιών 6,7.

Αγγειακό δίκτυο

Το περισπλάγχνιο αρτηριακό δίκτυο προέρχεται κυρίως από την άνω μεσεντέρια αρτηρία και αρδεύει τα συμπαγή ενδοκοιλιακά όργανα. Το μικροαγγειακό δίκτυο στο μεσεντέριο συμμετέχει ενεργά στην μετακίνηση νερού και αλάτων μέσω του περιτοναίου. Το φλεβικό σκέλος, δια της πυλαίας φλέβας, οδηγεί το αίμα του περισπλάγχνιου περιτοναίου στο ήπαρ.

Το τοιχωματικό αρτηριακό δίκτυο προέρχεται από τις λαγόνιες, τις μεσοπλεύριες, τις οσφυικές και τις επιγάστριες αρτηρίες. Σε αντίθεση με το περισπλάγχνιο αρτηριακό δίκτυο, εδώ το φλεβικό σκέλος καταλήγει στη συστηματική κυκλοφορία μέσω της κάτω κοίλης φλέβας. Μία σημαντική συνέπεια αυτής της διαφοράς είναι ότι χορηγούμενα φάρμακα ή ουσίες που απορροφώνται από το περισπλάγχνιο περιτόναιο υφίστανται μεταβολικές διεργασίες στο ήπαρ. Αντίθετα, ουσίες που απορροφώνται από το τοιχωματικό περιτόναιο αποφεύγουν την επεξεργασία του ήπατος. Αυτό έχει μεγάλη πρακτική σημασία, για τις σχέσεις συναλλαγής που δημιουργούνται με την περιτοναική κάθαρση και κυρίως για την δοσολογία και την αποτελεσματικότητα των χορηγούμενων φαρμάκων.

Η περιτοναική μεμβράνη αγγειώνεται από ένα πολύπλοκο δίκτυο τελικών αγγείων και τριχοειδών με αναστομώσεις μεταξύ των αρτηριολίων και φλεβιδίων. Στην μεγάλη τους πλειοψηφία τα τριχοειδή είναι ‘συνεχούς’ τύπου, ενώ μικρότερα ποσοστά είναι τα ‘θυριδωτά’ τριχοειδή, κυρίως στο τοιχωματικό περιτόναιο 8,9.


Ο Ρόλος του Αγγειακού δικτύου του Περιτοναίου

Το μικροαγγειακό δίκτυο του περιτοναίου ευθύνεται κυρίως για την διακίνηση νερού, ηλεκτρολυτών, οξυγόνου και άλλων ουσιών. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε το παράδειγμα της αυξημένης υπερδιήθησης που συμβαίνει με την χρήση υπέρτονων διαλυμάτων. Υπεύθυνα για το φαινόμενο αυτό δεν είναι τα μεσοθηλιακά κύτταρα και το λεμφικό δίκτυο αλλά κυρίως το μικροαγγειακό δίκτυο.

Η υπόταση σε ασθενείς υπό περιτοναική κάθαρση, αν και εμφανίζεται σπάνια ακόμα και σε ασθενείς σε καταπληξία, προκαλεί ελάττωση της κάθαρσης ουσιών από το περιτόναιο. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει ότι το τριχοειδικό αγγειακό δίκτυο του περιτοναίου ευθύνεται κυρίως για την κάθαρση των ουσιών.

Η χρήση αγγειοσυσπαστικών ουσιών, ενδοπεριτοναικά ή συστηματκά, μειώνοντας το εύρος του αιματώμενου μικροαγγειακού δικτύου, περιορίζει και την κάθαρση των ουσιών. Από την άλλη, η χρήση αγγειοδιασταλτικών αυξάνοντας την αιμάτωση του τριχοειδικού δικτύου και την διαπερατότητα των αγγείων, αυξάνει τελικά και την κάθαρση ουσιών.

Ασθενείς με αγγειίτιδα, με προφανή εμπλοκή και του αγγειακού δικτύου του περιτοναίου, εμφανίζουν μειωμένες καθάρσεις ουσιών. Ανάλογο εύρημα παρατηρείται και στους ασθενείς με λύκο, σκληρόδερμα και κακοήθη υπέρταση. Διαβητικοί ασθενείς με γνωστή μικροαγγειοπάθεια εμφανίζουν επίσης μειωμένη κάθαρση.

Μία επιπρόσθετη απόδειξη ότι το τριχοειδικό δίκτυο του περιτοναίου συμβάλλει άμεσα και σημαντικά στην κάθαρση ουσιών φαίνεται από το γεγονός ότι σε περίπτωση περιτονίτιδας αυξάνει σε λίγες ώρες ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων του περιτοναικού διαλύματος από λιγότερα από 100 σε μερικές χιλιάδες ανά mm3, ενώ ανάλογο φαινόμενο παρατηρείται και με το ινωδωγώνο.

Παρόλα αυτά η ακριβής αιματική ροή που συμμετέχει στην περιτοναική κάθαρση δεν είναι γνωστή. Σε ενήλικες η σπλαγχνική ροή αίματος είναι 1200ml/min. Το μεγαλύτερο μέρος της δεν καλύπτει τα τριχοειδή της μεμβράνης, ενώ από όλο το αγγειακό δίκτυο αυτό που μετέχει κυρίως στη ανταλλαγή ουσιών είναι αυτό του τμήματος του περιτοναίου που αναδιπλώνεται γύρω από τις έλικες του εντέρου.

Η μέγιστη κάθαρση της ουρίας από το περιτόναιο, ακόμα και με εντατικές αλλαγές, είναι 40 ml/min. H θεωρία ότι η ροή αίματος στα τριχοειδή του περιτοναίου είναι 30-40 ml/min και έτσι εξηγείται η τιμή αυτή της κάθαρσης δεν φαίνεται να ισχύει. Μονολότι από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι ο ρόλος του μικροαγγειακού δικτύου του περιτοναίου στην κάθαρση ουσιών είναι βασικός υπάρχουν ενδείξεις ότι δεν είναι μοναδικός. Σε πειραματικά μοντέλα έχει φανεί ότι η κάθαρση της ουρίας παραμένει στο 70% της βασικής της τιμής ακόμα και σε καταστάσεις καταπληξίας με μείωση της σπλαγχνικής ροής αίματος κατά 38%. Επίσης, οι αγγειοδιασταλτικές ουσίες για τις οποίες έχουμε αναφερθεί μπορούν να βελτιώσουν την κάθαρση της ουρίας μόνο κατά 20%. Από την άλλη, για ουσίες με μοριακό βάρος πάνω από 5200 daltons η κάθαρση με τη χρήση αγγειοδιασταλτικών μπορεί να αυξηθεί κατά 100%. Οι παραπάνω παρατηρήσεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα αγγειοδιασταλτικά αυξάνουν την διαπερατότητα των αγγείων περισσότερο από την αιμάτωση των τριχοειδών 10,11.

Aimokatharsi
11-05-12, 15:57
Λεμφικό δίκτυο

Το περιτόναιο, ως όργανο ανταλλαγής ουσιών, αποτελείται εκτός από το αιμοφόρο δίκτυο και από το λεμφικό δίκτυο, δια του οποίου απορροφώνται ουσίες από την περιτοναική κοιλότητα προς τη μεγάλη κυκλοφορία του αίματος.

Κύριο ρόλο στην απορροφητική λειτουργία του περιτοναίου έχει το διαφραγματικό λεμφικό δίκτυο που ξεκινά από την κάτω επιφάνεια του διαφράγματος. Πρόκειται για την κύρια οδό από όπου τα απορροφούμενα στοιχεία (κυρίως μακρομόρια) μετακινούνται από την περιτοναική κοιλότητα στην συστηματική κυκλοφορία. Κύριο ρόλο στη διαδικασία αυτή έχουν τα ‘στόματα’, στόμια άμεσης επικοινωνίας του λεμφικού συστήματος με την περιτοναική κοιλότητα, που δημιουργούνται ανάμεσα σε γειτονικά μεσοθηλιακά κύτταρα όταν οι πιέσεις εκατέρωθεν του διαφράγματος γίνονται ίσες. Στις περιοχές αυτές το στρώμα των ενδοθηλιακών κυττάρων είναι πιο λεπτό και οι συνδέσεις μεταξύ τους πιο χαλαρές. Υπολογίζεται ότι το 80% της απορροφητικής λειτουργίας του περιτοναίου γίνεται με αυτήν την οδό.

Το περισπλάγχνιο λεμφικό δίκτυο-πλούσιο στην περιοχή του επιπλόου, φτωχό στη νήστιδα-συμμετέχει πολύ λιγότερο στην απορρόφηση ουσιών από την περιτοναική κοιλότητα.

Τα λεμφικά τριχοειδή, με την παρουσία και εδώ πινοκυτωτικών κυστιδίων αποτελεί την απόδειξη λειτουργικής τους συμμετοχής στην διαπεριτοναική μετακίνηση ουσιών 11,12.


Περιτοναικό υγρό

Το περιτοναικό υγρό σε υγιείς ενήλικες αποτελείται από μακροφάγα και μεσοθηλιακά κύτταρα σε ποσοστό 70% και ακολουθούν σε ποσοστό λεμφοκύτταρα και πολυμορφοπύρηνα. Τα χορηγούμενα περιτοναικά διαλύματα είναι πλούσια σε κυτταρικά στοιχεία, πολυμορφοπύρηνα, λεμφοκύτταρα, μεσοθηλιακά κύτταρα, εωσινόφιλα, συνήθως με την παραπάνω ποσόστωση. Ωστόσο η σύσταση των περιτοναικών διαλυμάτων σε κύτταρα τροποποιείται από πολλούς παράγοντες, με αποτέλεσμα ένα αξιόπιστο σχέδιο καταστροφής παθολογικών κυττάρων στην περιτοναική κοιλότητα να είναι εξαιρετικά δύσκολο 6,8,11.



Κινητική της περιτοναικής κάθαρσης

Η μετακίνηση και η μεταφορά νερού και διαλυτών ουσιών από τα τριχοειδή αγγεία στην περιτοναική κοιλότητα και αντίστροφα καθορίζεται από θέσεις αντίστασης (όλες αρνητικά φορτισμένες) στην ανατομική υφή του περιτοναίου.

Ξεκινώντας από τον αυλό του αγγείου η πρώτη θέση αντίστασης είναι το λεπτό στρώμα υγρού που λιμνάζει στην επιφάνεια του τριχοειδούς. Πρόκειται για λεπτό στρώμα που συνιστά μικρή θέση αντίστασης.

Η δεύτερη θέση αντίστασης είναι το μικροαγγειακό δίκτυο που συνίστανται από ενδοθηλιακά κύτταρα που επικάθονται στην βασική μεμβράνη. Η μεταφορά διαλυτών ουσιών γίνεται μέσα από ενδοκυττάρια χάσματα δια του ενδοθηλίου προς την περιτοναική κοιλότητα και με την λειτουργία ενδοκυττάριων πινοκυττωτικών κυστιδίων. Μικροσκοπικές μελέτες του περιτοναίου δείχνουν ότι τα τριχοειδή του είναι ‘διάτρητα’ από πόρους ακτίνας 30-150 Α. Η μεταφορά ουσιών μικρού μοριακού βάρους (389-3400 Daltons) γίνεται κατά μήκος όλου του τριχοειδικού δικτύου, ενώ ουσίες μέσου (>19000 Daltons) και μεγάλου μοριακού βάρους (>393000 Daltons) στις περιοχές των απολήξεων του τριχοειδικού δικτύου. Η βασική μεμβράνη, αν και παλαιότερα θεωρείτο διαπερατή σχεδόν σε όλες τις ουσίες, σήμερα πιστεύεται ότι αποτελή ουσιώδη θέση αντίστασης για τα λευκώματα.

Μετά την αντίσταση του λεπτού στρώματος υγρού, που λιμνάζει στην επιφάνεια του τριχοειδούς, την αντίσταση του ενδοθηλίου και της βασικής του μεμβράνης, τέταρτη αντίσταση είναι αυτή του διάμεσου ιστού του περιτοναίου. Ο διάμεσος ιστός αποτελεί ένα δίκτυο κολλαγόνων ινών που του προσδίδουν δομή ως gel και φέρει πόρους 200-250 Α. Η παρουσία κυρίως αρνητικών φορτίων και αρκετού ύδατος στο διάμεσο ιστό επηρεάζουν σημαντικά τον ρυθμό διάχυσης διαφόρων ουσιών κατά την περιτοναική κάθαρση. Και αυτό γιατί το δραστικό εμβαδόν, για διάχυση του διάμεσου ιστού, ποικίλλει αντίστροφα με το βαθμό ενυδάτωσης του.

Επόμενη θέση αντίστασης είναι ένα στρώμα μεσοθηλίου που επικάθεται επάνω σε βασική μεμβράνη. Αποτελεί μη ουσιώδης θέση αντίστασης, ενώ φαίνεται ότι έχει κύριο ρόλο στον περιορισμό διάχυσης κυρίων ιόντων (Νa+, K+).

Τέλος, η τελευταία (6η) θέση αντίστασης αποτελεί ένα λεπτό στρώμα λιμνάζοντος υγρού στην επιφάνεια του μεσοθηλίου προς την περιτοναική κοιλότητα. Συνιστά ουσιώδη θέση αντίστασης, αφού η ροή του περιτοναικού υγρού, ακόμα και με εντατικό αριθμό αλλαγών, είναι μικρότερη από την αιματική ροή ενώ παράλληλα η απόσταση για τη διάχυση από οποιοδήποτε άλλο στρώμα είναι η μεγαλύτερη 6,12,13.



Παράγοντες που επηρεάζουν την κινητική ουσιών μέσω της περιτοναικής μεμβράνης

Ο όγκος διαλύματος που χρησιμοποιείται είναι 2 lt, για εμπορικούς λόγους αλλά και γιατί ο όγκος αυτός δεν προκαλεί δυσφορία στον ασθενή. Μία περαιτέρω αύξηση του όγκου περιτοναικού διαλύματος με το σκεπτικό της επίτευξης καλύτερων καθάρσεων δεν προτείνεται γιατί προκαλεί έως και διπλασιασμό της πίεσης στην άνω κοίλη φλέβα με τον κίνδυνο καρδιαγγειακών επιπλοκών και πτώσης της αρτηριακής πίεσης. Το τελευταίο θα είχε ως συνέπεια την ελάττωση των καθάρσεων, αφού προκαλεί ελάττωση στην αιματική ροή στο τριχοειδικό δίκτυο του περιτοναίου.

Ο χρόνος παραμονής του διαλύματος στην περιτοναική κοιλότητα μπορεί να επηρεάσει την κάθαρση διαφόρων ουσιών. Περίπου 4 ώρες απαιτούνται για να ολοκληρωθεί η διάχυση της ουρίας μέσω της περιτοναικής μεμβράνης, ενώ ο αντίστοιχος χρόνος για την κρεατινίνη είναι 3 ώρες. Επομένως ο ιδανικός χρόνος παραμονής του περιτοναικού διαλύματος για να επιτευχθεί το μέγιστο της διάχυσης είναι 3-4 ώρες. Παραπάνω χρόνος παραμονής ελαττώνει την απόδοση της περιτοναικής κάθαρσης.

Αυξημένη θερμοκρασία του περιτοναικού διαλύματος, αυξάνοντας την αιματική ροή στο περιτοναικό τριχοειδικό δίκτυο βελτιώνει την απόδοση της περιτοναικής κάθαρσης. Ανάλογα ευρήματα παρατηρούνται και με αύξηση του ρυθμού ροής του περιτοναικού διαλύματος από 30 ml/min σε τουλάχιστον 50 ml/min.

Παράλληλα, υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι διαταραχές της αιμάτωσης του περιτοναικού τριχοειδικού δικτύου επηρεάζουν την κάθαρση ουσιών μικρού μοριακού βάρους. Υπάρχει επίσης αναγνωρίσιμος αριθμός ουσιών και φαρμάκων που μπορούν να επηρεάσουν την απόδοση της κάθαρσης. Οι μηχανισμοί που ευθύνονται είναι εκτός του επηρεασμού της αιματικής ροής, η αύξηση των ‘ενεργών’ τριχοειδών, η αύξηση της διαπερατότητας τους και η αυξημένη υπερδιήθηση. Φάρμακα και ορμόνες που αυξάνουν την απόδοση είναι η βραδυκινίνη, η ντοπαμίνη η διπυδριδαμόλη, η φουροσεμίδη, η υδραλαζίνη, η ινδομεθακίνη, η σεροτονίνη. Από την άλλη ελαττώνουν την κάθαρση η βασοπρεσσίνη, η νορεπινεφρίνη, το ασβέστιο και η προσταγλανδίνη F2.

Σημαντική αύξηση της απόδοσης της περιτοναικής κάθαρσης επιτυγχάνεται με την χρήση υπέρτονων διαλυμάτων. Γεγονός που οφείλεται στην αυξημένη συμμεταφορά ουσιών μέσω του περιτοναίου λόγω της αυξημένης υπερδιήθησης. Μία άλλη εξήγηση του παραπάνω φαινομένου είναι ότι τα υπέρονα διαλύματα αυξάνουν την διαπερατότητα του περιτοναικού τριχοειδικού δικτύου, θεωρία που έχει υποστηριχθεί γιατί η αυξημένη κάθαρση με τπέρτονα διαλύματα παρατηρείται και σε απουσία υπερδιήθησης 13.

Aimokatharsi
11-05-12, 15:57
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Tenckoff H, Schechter H: A bacteriologically safe peritoneal access device for repeated dialysis. Trans Am Soc Artif Inter Organs 1968;14:181-187
2. Oreopoulos D. Peritoneal membrane: Handle with care. Perit Dial Bull 1983;111-113
3. Dobie JW. Monitoring peritoneal histopathology in peritonel dialysis: The role of a biopsy registry. Dial Tranpl 1989;18:319-325
4. Gotloid L: Anatomy of the peritoneal membrane. In: La Greca, Biasoli G, Ronco C (eds), Wichtig Ed, Milan 1982;17-30
5. Curry FE, Michel CC: A fiber matrix model of capillary permeability. Microvasc Res 1980;20:96-99
6. Nolph KD. Peritoneal clearances. J Clin Med 1979;94:519-525
7. Hauck G. The connective tissue space in view of lymphology. Experientia 1982;38:1121-1122
8. Nolph KD: The peritoneal dialysis system. Contr Nephrol 1979;17:44-50
9. Gotloib L, Shustack A. Peritoneal ultrastucture. In: Nolph KD (ed). Peritoneal dialysis, 3rd ed Kluwer Academic Publishers, Dordrecht 1989;67-95
10. Rippe B, Haraldson B: Capillary permeability in rat hind-quarters as determined by estimations of capillary reflection coefficients. Acta Physiol Scand 1986;127:289-303
11. Korthuis RJ, Granger DN. Role of the peritoneal microcirculation in peritoneal dialysis. In: : Nolph KD (ed). Peritoneal dialysis, 3rd ed Kluwer Academic Publishers, Dordrecht 1989;28-47
12. Mactier RA, Khanna R. Peritoneal cavity lymphatics. In: : Nolph KD (ed). Peritoneal dialysis, 3rd ed Kluwer Academic Publishers, Dordrecht 1989;48-66
13. Popovich RP, Moncrieff JW, Pyle WK. Transport kinetics. In: : Nolph KD (ed). Peritoneal dialysis, 3rd ed Kluwer Academic Publishers, Dordrecht 1989;96-116
14.